دريافت‌هاى ذهن ماست كه با توجه به مسائل و مقدماتِ نوعاً مادى ، آن را « عقلانى » مىپنداريم و آن‌چه خارج از اين چارچوب قرار مىگيرد و يا ما چگونگى آن را درك نمىكنيم ، « غير عقلانى » مىناميم . با اين منطق و برداشت ، بسيارى از امور غير طبيعى و خارق العاده كه در قرآن مجيد به آنها تصريح شده ، « غير عقلانى » خواهد بود ، در حالى كه همهء مؤمنان و دين باوران ، آنها را مىپذيرند ، چون مصداق روشن « ايمان به غيب » باور چيزهايى است كه در قرآن مجيد آمده است . البته استدلال‌هاى انديشمندان و نويسندگان در اين موارد ، از ديدگان علمى يا فلسفى ، براى « تقريب اذهان » مفيد و مؤثر است ، اما تكيه بر همان اصل اساسى ( ايمان به غيب ) مىتواند پاى چوبين استدلاليان دين باور را از پيچ و خم‌هاى موجود رها سازد و از طرح بسيارى از پرسش‌هاى منفى و جنبى جلوگيرى نمايد . به عبارت صريح‌تر و روشن‌تر : اگر كسى ايمان به غيب ندارد ، چگونه مىتواند مسئله اصحاب كهف ، سرد شدن آتش بر ابراهيم ، طول عمر و بقاى 950 ساله نوح در ميان قوم خود ، گرفتارى يونس در شكم ماهى ، اژدها شدن عصا ، شكافته شدن دريا براى عبور موسى و غرق شدن فرعونيان ، انشقاق آسمان ، معراج ، سير شبانه از مسجدالحرام به مسجد الأقصى ، بردن انسان به آسمان براى حفاظت و افتادن جسد بر روى تخت ، زنده كردن مرغ‌هاى پرنده كه گوشت آنها به هم مخلوط شده بود و ده‌ها مسئله مشابه را كه در قرآن مجيد آمده ، باور نمايد ؟ و اگر اينها را باور دارد ، اعتقاد به عمر هزار ساله يا دو هزار ساله ، كه خواست خالق هستى از نيستى باشد ، امر سهل و ساده‌اى بيش نخواهد بود و نيازى حتى به طرح مسائل علمى بيولوژيك يا فيزيولوژيك ، نخواهد بود . در يادداشت‌هاى چاپ نشده شيخِ اجازهء ما ، مرحوم آيةاللَّه آقا بزرگ تهرانى ، تفسير و بررسى كوتاهى از آيه مربوط به حضرت يونس عليه السلام آمده كه ترجمه آزاد و خلاصه آن مىتواند مسئله مورد بحث ما را روشن‌تر سازد : امكان طول عمر خارج از عادت طبيعى چگونه است ؟ توجه به قصّه يونس